Charlotte Fuentes: Ένα Μουσείο για ραγισμένες καρδιές
Κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή κι αυτό το ρητό σίγουρα βρίσκει την εφαρμοσγή του στο Μουσείο των διαλυμένων σχέσων (Museum of Broken Relationships). Αντικείμενα που υπήρξαν σύμβολα αγάπης και αιώνιας πίστης μετατρέπονται σε εκθέματα ενός πρωτότυπου μουσείου, που στόχο έχει να υπογραμμίσει ότι αυτό που κάποτε σήμαινε αγάπη, όταν αυτή τελειώνει, δε χάνεται, μεταμορφώνεται κι αποκτά νέο νόημα, ίσως πιο ουσιαστικό. Στους διαδρόμους του μουσείου, κάθε έκθεμα -από το πιο παράξενο μέχρι το πιο συνηθισμένο- κουβαλά μια ιστορία. Μια ιστορία που κάποτε έκανε δύο ανθρώπους να συναντηθούν και τώρα επιτρέπει σε χιλιάδες επισκέπτες να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους μέσα από ξένες στιγμές, ξένους έρωτες και ξένα τέλη. Η διευθύντρια των συλλογών, Charlotte Fuentes, μου παραχωρεί μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη για όλες αυτές τις αφηγήσεις, οι οποίες μας θυμίζουν κάτι βαθιά παρηγορητικό: πως ό,τι τελειώνει μπορεί, αν του δοθεί χώρος, να γίνει κάτι άλλο: μια μνήμη, μια ιστορία, μια υπενθύμιση ότι οι καρδιές ανά τον κόσμο σπάνε με τον ίδιο τρόπο…
Πώς προέκυψε η ιδέα της δημιουργίας του μουσείου;
Όπως πολλά πράγματα στη ζωή, το Museum of Broken Relationships ξεκίνησε από μια προσωπική ιστορία. Η ιδέα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας βραδινής συζήτησης ανάμεσα στην Olinka Vištica και τον Dražen Grubišić, τους ιδρυτές του μουσείου, οι οποίοι εκείνη την περίοδο περνούσαν έναν χωρισμό.
Περιτριγυρισμένοι από καθημερινά αντικείμενα που έμοιαζαν σιωπηλοί μάρτυρες του τέλους της σχέσης τους, συνειδητοποίησαν πως οι κοινές αναμνήσεις τους είχαν ενσωματωθεί μέσα σε αυτά τα συνηθισμένα αντικείμενα που βρίσκονταν σκορπισμένα στο σπίτι.
Από εκείνη τη συζήτηση προέκυψε μια απλή ιδέα: να συλλέξουν αντικείμενα που ήταν πολύ επώδυνο να κρατήσουν, τόσο για τους ίδιους όσο και για μερικούς φίλους που επίσης είχαν χωρίσει. Χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να αναπτυχθεί πλήρως η ιδέα. Τελικά δημιούργησαν μια εγκατάσταση για μια καλλιτεχνική έκθεση, παρουσιάζοντας ανώνυμα τα αντικείμενα μέσα σε ένα κοντέινερ, συνοδευόμενα μόνο από τις ιστορίες των πρώην κατόχων τους. Το ονόμασαν Museum of Broken Relationships. Τότε το έβλεπαν απλώς ως ένα μικρό καλλιτεχνικό πρότζεκτ, χωρίς να γνωρίζουν σε τι θα εξελισσόταν.
Η πρώτη εγκατάσταση το 2006 προσέλκυσε αμέσως διεθνή προσοχή. Αυτό που ξεκίνησε ως μια ταπεινή ιδέα εξελίχθηκε σύντομα σε μια περιοδεύουσα έκθεση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το μουσείο έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, παρουσιάζοντας 66 εκθέσεις σε 36 χώρες και δημιουργώντας μια διαρκώς εξελισσόμενη, καθοδηγούμενη από την κοινότητα, συλλογή που αμφισβητεί τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί κληρονομιάς. Σήμερα, η συλλογή περιλαμβάνει πάνω από 3.700 αντικείμενα και συνεχίζει να μεγαλώνει όχι μόνο μέσω των εκθέσεων που περιοδεύουν, αλλά και μέσω των καθημερινών προσφορών που υποβάλλονται στην ιστοσελίδα του μουσείου.
Το 2010 οι ιδρυτές δημιούργησαν ένα μόνιμο μουσείο στο Ζάγκρεμπ, όπου φιλοξενείται η συλλογή μέχρι σήμερα. Το 2024 το μουσείο επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο, ανοίγοντας νέο χώρο στο Τσιάνγκ Μάι της Ταϊλάνδης.
Charlotte Fuentes- Υπεύθυνη των συλλογών
Ο αρχικός σκοπός ήταν να προσθέσετε μια χιουμοριστική νότα στον χωρισμό ή να βοηθήσετε τους επισκέπτες να νιώσουν ότι δεν είναι οι μόνοι που πονούν; Ή και τα δύο;
Το μουσείο υπάρχει για τα αντικείμενα που δεν μπορούμε να κρατήσουμε κοντά μας αλλά ούτε και να πετάξουμε. Αντικείμενα που κουβαλούν το βάρος της αγάπης, της απώλειας και της μνήμης. Με τον καιρό έγινε σαφές ότι οι χωρισμοί δεν είναι απλώς προσωπικοί· είναι παγκόσμιοι. Διαβάζοντας τις ιστορίες, βλέπεις τον εαυτό σου στην καρδιά, στο γέλιο και στο χάος κάποιου άλλου. Τα συναισθήματα καλύπτουν όλο το φάσμα γιατί έτσι είναι η ζωή και το χιούμορ είναι φυσικά αναπόφευκτο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.
Πού βρήκατε αρχικά τα αντικείμενα που εκτίθενται και ποια κριτήρια χρησιμοποιείτε για να αποφασίσετε ποια θα συμπεριληφθούν στη συλλογή;
Η συλλογή του μουσείου μεγαλώνει καθημερινά, με αντικείμενα και ιστορίες που αποστέλλονται από όλο τον κόσμο, καθώς και με συνεισφορές που συγκεντρώνονται κατά τις περιοδεύουσες εκθέσεις μας. Κάθε υποβολή γίνεται μέρος της συλλογής, αν και για κάθε έκθεση επιλέγουμε προσεκτικά ορισμένα αντικείμενα. Καθοδηγούμαστε από τα δικά μας συναισθήματα και τη συναισθηματική δύναμη κάθε ιστορίας, με στόχο μια ισορροπημένη, πολυδιάστατη παρουσίαση που αντικατοπτρίζει την ποικιλομορφία των ανθρώπινων σχέσεων.
Στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε όλο το εύρος των ανθρώπινων συνδέσεων και τις πολλές μορφές που μπορούν να πάρουν.
Εάν θέλετε να συνεισφέρετε, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του μουσείου και να συμπληρώσετε τη φόρμα.
Ενθαρρύνετε τον κόσμο να στέλνει δικά του αντικείμενα. Πώς αποφασίζετε ποιο θα γίνει δεκτό; Υπάρχει διαδικασία επιλογής ή κάθε προσφορά είναι ευπρόσδεκτη;
Κάθε προσφορά είναι ευπρόσδεκτη και γίνεται αυτόματα μέρος της παγκόσμιας συλλογής μας. 😊
Επεκτείνονται συνεχώς οι συλλογές με νέα αντικείμενα;
Ναι!
Ποιες είναι οι αντιδράσεις των επισκεπτών;
Η ιδέα πίσω από το μουσείο είναι τόσο οικουμενική που αγγίζει ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων, θρησκειών, πολιτισμών και ηλικιών. Η αγάπη, σε όλες της τις μορφές, δε χρειάζεται μεταφραστή, γι’ αυτό ο καθένας μπορεί να βρει μια ιστορία που να τον αγγίζει.
Οι αντιδράσεις ποικίλουν ανάλογα με τις προσωπικές εμπειρίες, αλλά σίγουρα τα εκθέματα δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο: προκαλούν από ένα ξαφνικό γελάκι μέχρι ένα κρυφό δάκρυ ή μια στιγμή σιωπηλής σκέψης.
Οι επισκέπτες συχνά αναγνωρίζουν πόσο όμοιοι είναι οι άνθρωποι όταν πρόκειται για αγάπη κι απώλεια. Με έναν τρόπο, το μουσείο προσφέρει ανταλλαγή εμπειριών ώστε να μην αισθάνονται πλέον μόνοι, ούτε στη θλίψη ούτε στη χαρά τους. Ξανά και ξανά νιώθουν συγκινημένοι ή εμπνευσμένοι: σχεδόν όλοι οι επισκέπτες γράφουν εντυπώσεις στο βιβλίο επισκεπτών, αλλά και κάποιες φορές μοιράζονται τη δική τους προσωπική ιστορία.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο μουσεία παγκοσμίως, ένα στο Ζάγκρεμπ κι ένα στο Τσιάνγκ Μάι. Γιατί επιλέξατε αυτές τις τοποθεσίες; Υπάρχουν σχέδια για άνοιγμα σε άλλες πόλεις;
Το Ζάγκρεμπ ήταν η πρώτη επιλογή γιατί εκεί γεννήθηκε το μουσείο κι εκεί ξεκίνησε το προσωπικό ταξίδι των δημιουργών. Ήταν φυσικό να δημιουργηθεί εκεί η μόνιμη βάση του. Επίσης, είχε νόημα να ανοίξει σε αυτή την περιοχή της Ευρώπης, δεδομένης της ιστορικής πολυπλοκότητας και των διχασμών στην περιοχή. Μάλιστα, οι πρώτες περιοδεύουσες εκθέσεις πραγματοποιήθηκαν σε χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, σε μια διοργάνωση με τίτλο «Broken Hearts in Broken Countries», που συνέδεε προσωπικές εμπειρίες με το πολεμικό παρελθόν της περιοχής.
Το Τσιάνγκ Μάι, από την άλλη, αποτελεί ένα βήμα προς την προσέγγιση νέου κοινού και την επέκταση της παρουσίας μας στην Ασία, όπου τέτοιες συζητήσεις είναι συχνά πιο περιορισμένες. Δε λαμβάνουμε πολλές ιστορίες από αυτή την περιοχή, ίσως λόγω πολιτισμικών συνηθειών ή της απουσίας ενός ασφαλούς χώρου για τέτοιες εξομολογήσεις. Με τον νέο μας χώρο, ελπίζουμε το μουσείο να εξελιχθεί σε έναν φιλόξενο, ασφαλή χώρο για αυτές τις ιστορίες.
Δεν υπάρχουν σχέδια για άνοιγμα νέων μόνιμων χώρων, αλλά συνεχίζουμε τις περιοδεύουσες εκθέσεις παγκοσμίως.
Παρατήρησα μια πολύ πρωτότυπη συλλογή αντικειμένων στο πωλητήριο, εμφανώς σχεδιασμένη για… πληγωμένες καρδιές. Πώς σκεφτήκατε αυτές τις ιδέες;
Το πωλητήριο είναι προέκταση του ίδιου του μουσείου· όπως και τα εκθέματα, έτσι και τα αντικείμενα στο πωλητήριο αφηγούνται ιστορίες και προκαλούν συναισθήματα. Θέλαμε να δημιουργήσουμε προϊόντα που συνδέονται με τις εμπειρίες της αγάπης, της απώλειας και της μνήμης, συχνά με μια δόση χιούμορ ή ειρωνείας. Στόχος είναι να προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό, παιχνιδιάρικο ή ακόμη και καθαρτικό, ώστε ο επισκέπτης να πάρει μαζί του ένα μικρό κομμάτι του μουσείου που να συνδέεται με τις δικές του εμπειρίες.
Λαμβάνετε ποτέ αντικείμενα που είναι υπερβολικά προσωπικά ή συναισθηματικά βαριά για να εκτεθούν;
Ναι, αυτό συμβαίνει. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως τα αντικείμενα δεν μπορούν να εκτεθούν· σημαίνει απλώς ότι τα χειριζόμαστε με ιδιαίτερη φροντίδα εάν αποφασίσουμε να τα παρουσιάσουμε. Φροντίζουμε να τοποθετούνται προσεκτικά, με τρόπο που να επιτρέπει στους επισκέπτες να τα προσεγγίζουν άνετα.
Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στον σεβασμό των συναισθηματικών ιστοριών πίσω από τα αντικείμενα και στη δημιουργία μιας έκθεσης για το κοινό;
Η ισορροπία αυτή είναι βασικό στοιχείο του τρόπου με τον οποίο επιμελούμαστε την έκθεση. Κάθε συνεισφορά αντιμετωπίζεται ως προσωπική μαρτυρία. Οι δωρητές αποφασίζουν τι και πώς θα μοιραστούν, κι εμείς διατηρούμε τις ιστορίες ακριβώς όπως γράφτηκαν. Αν χρειαστούν διορθώσεις για λόγους σαφήνειας, ζητάμε πάντα την έγκριση των συνεισφερόντων, ώστε να διατηρείται η αυθεντικότητα και η συναισθηματική ακεραιότητα κάθε αντικειμένου.
Κάνουμε την επιμέλεια με ευαισθησία: δίνουμε χώρο στα αντικείμενα -κυριολεκτικά και μεταφορικά- ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να τα προσεγγίζουν με τον δικό τους ρυθμό. Ο ρόλος μας δεν είναι να ερμηνεύσουμε ή να κρίνουμε, αλλά να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου αυτές οι προσωπικές ιστορίες μπορούν να αντηχήσουν.
Έχετε παρατηρήσει διαφορές στον τύπο των αντικειμένων ή των ιστοριών που προέρχονται από διαφορετικές χώρες ή πολιτισμούς;
Αν οι τοποθεσίες των ιστοριών είναι κρυμμένες, συχνά είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος από πού προέρχονται· ωστόσο μικρές λεπτομέρειες, όπως πολιτισμικές αποχρώσεις, πολιτικό υπόβαθρο ή τρόπος γραφής, δίνουν κάποιες ενδείξεις. Παρατηρούμε διαφορές: σε κάποιους πολιτισμούς, για παράδειγμα, οι άνθρωποι ντρέπονται να μοιραστούν κάτι που θεωρείται «αποτυχία», ενώ σε άλλους οι συνεισφέροντες είναι πιο ανοιχτοί και εκφραστικοί. Και τα αντικείμενα διαφέρουν, κάποιες φορές είναι συμβολικά ή τελετουργικά, άλλες πρακτικά ή παιχνιδιάρικα.
Αυτές οι διαφορές κάνουν τη συλλογή πιο πλούσια, αλλά τα βασικά συναισθήματα παραμένουν παγκόσμια, δείχνοντας ότι οι ανθρώπινες εμπειρίες αντηχούν πέρα από σύνορα.
Πώς έχει επηρεάσει η εργασία σου στο μουσείο τις δικές σου απόψεις για τις σχέσεις;
Νιώθω ότι εξακολουθώ να μαθαίνω από την εμπειρία μου στο μουσείο κάθε μέρα. Στην αρχή, ένιωθα βάρος διαβάζοντας αυτές τις ιστορίες, καθώς οι περισσότερες κουβαλούν πόνο και καρδιοχτύπι. Με τον καιρό, όμως, άρχισα να βλέπω λιγότερη λύπη και περισσότερη αγάπη να λάμπει μέσα τους, όχι επειδή οι ιστορίες άλλαξαν, αλλά επειδή άλλαξε η δική μου οπτική.
Συνειδητοποίησα ότι το μουσείο αφορά την αγάπη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η ζωή είναι γεμάτη τέλη, και η αποδοχή τους μας επιτρέπει να εστιάζουμε σε ό,τι υπήρξε όμορφο, να εκτιμάμε όσα ζήσαμε και να παραμένουμε αισιόδοξοι πως μπορεί να συμβεί ξανά. Η αναγνώριση αυτού που χάσαμε μάς βοηθά να φροντίζουμε καλύτερα όσα έχουμε στο παρόν.
Κάθε ιστορία μού θυμίζει ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου υπάρχει στην εμπειρία κάθε αγνώστου. Με διδάσκει να μπαίνω στη θέση των άλλων, να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους και να αντιμετωπίζω τις χαρές και τις λύπες τους με ενσυναίσθηση.
Η δουλειά εδώ έχει βαθύνει την εκτίμησή μου για την ευθραυστότητα αλλά και την ομορφιά των δεσμών που μοιραζόμαστε.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου αντικείμενο;
Το αγαπημένο μου αντικείμενο αλλάζει κάθε μέρα, ανάλογα με τη διάθεση και τα συναισθήματά μου. Αλλά τελευταία νιώθω έλξη για ένα αντικείμενο που βρίσκεται στην τρέχουσα έκθεση στο Ζάγκρεμπ: μια συλλογή από κουμπιά.
Κουμπιά
Μάιος 2016 – Φεβρουάριος 2018
Μελβούρνη, Αυστραλία
Όταν ανακάλυψα ότι ο εραστής μου με απατούσε με πολλές γυναίκες για μεγάλο χρονικό διάστημα, τον άφησα. Πριν του επιστρέψω όλα τα πράγματά του, έκοψα μερικά κουμπιά από κάθε κομμάτι ρούχου. Η πράξη αυτή ήταν από μόνη της απίστευτα καθαρτική, πέρα από το γεγονός ότι ήξερα πως θα τον ενοχλούσε αφάνταστα. Λίγο αργότερα, του έστειλα μερικά κουμπιά. Όχι απαραίτητα τα σωστά.
Υπάρχουν ιστορίες από την Ελλάδα;
Έχουμε μόνο 16 ιστορίες από την Ελλάδα στη συλλογή μας, οπότε, αγαπητέ αναγνώστη, αν η καρδιά σου έχει μια ιστορία να πει, παρακαλούμε στείλε την σε εμάς!
Πέτρα ηφαιστειακής λάβας από τη Χαβάη
20 Φεβ – 7 Οκτ 2018
Πεκίνο–Σαντορίνη, Κίνα–Ελλάδα
Όταν τα πιγκουινάκια ζευγαρώνουν, το αρσενικό πρέπει να επιλέξει μια πέτρα για το θηλυκό ως προσφορά.
Νόμιζα ότι ήταν πολύ ρομαντικό το γεγονός πως εκείνος ταξίδεψε μισό κόσμο από την Κίνα στις ΗΠΑ για να βρει αυτή τη μικρή πέτρα σε ένα ηφαιστειακό νησί στη Χαβάη και έπειτα διέσχισε τον άλλον μισό για να μου τη φέρει στην Ελλάδα.
Μου έδωσε αυτή την πέτρα κι εγώ του έδωσα την καρδιά, το σώμα και την ψυχή μου. Έμεινε για μία εβδομάδα και μετά έφυγε για την Κίνα. Μετά από αυτό αρχίσαμε να τσακωνόμαστε κι εκείνος απομακρυνόταν όλο και περισσότερο. Μου είπε πως είχα γίνει βάρος γι’ αυτόν.
Η πληγωμένη καρδιά μου ήταν υπενθύμιση ότι δεν είμαστε πιγκουίνοι και ότι οι πέτρες έχουν σημασία μόνο όταν βρίσκονται σε δαχτυλίδι.
Τον αγάπησα απελπισμένα για πέντε χρόνια, αλλά αυτή η μικρή πέτρα τώρα είναι πολύ βαριά για να τη μεταφέρω. Ήρθε η ώρα να την αφήσω — και μαζί της τη μνήμη της αγάπης μας.
Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια;
Καθώς η χρονιά φτάνει στο τέλος της, είμαστε περίεργοι να δούμε τι θα φέρει η επόμενη. Εστιάζουμε στη φροντίδα των δύο μουσείων μας, ώστε να παραμείνουν φιλόξενοι χώροι για όλες τις φωνές που χρειάζονται να ακουστούν.
Every ending is a new beginning, and this saying certainly finds its true meaning at the Museum of Broken Relationships. Objects that once symbolized love and eternal devotion are transformed into exhibits in a unique museum that aims to show that what once meant love does not simply disappear when love ends. It transforms, taking on a new meaning, perhaps an even deeper one. Walking through the museum’s corridors, each exhibit -from the most unusual to the most ordinary- carries a story. A story that once brought two people together and now allows thousands of visitors to recognize themselves in the moments, loves, and endings of others. The museum’s Collections Manager, Charlotte Fuentes, offered me a fascinating interview about these narratives, stories that remind us of something profoundly comforting: that whatever ends can, if given space, become something else: a memory, a story, a reminder that hearts around the world break in much the same way…
Charlotte Fuentes – Collection manager
How did you come up with the idea of creating this museum?
Like many things in life, the Museum of Broken Relationships began with a personal story. The concept first emerged during a late-night conversation between Olinka Vištica and Dražen Grubišić, the museum’s founders, as they were going through their own breakup.
Surrounded by everyday objects that seemed to quietly bear witness to the end of their relationship, they became convinced that the memories they had shared were embedded in these ordinary items scattered around their home. From that conversation arose a simple idea: to gather the objects that were too painful to keep for them and for a few friends who had also gone through breakups. It took more than two years for the idea to fully develop. Eventually, they created an installation for an art show, anonymously exhibiting these items in a shipping container, accompanied only by the stories of their former owners. They called it the Museum of Broken Relationships. At the time, they saw it merely as a small art project, unaware of what it would grow into. The first installation in 2006 immediately drew international attention. What began as a modest concept soon expanded into a travelling exhibition that continues to this day. The museum has since toured the world, presenting 66 exhibitions across 36 countries and building a continually evolving, community-driven collection that challenges conventional ideas of heritage. Today, the collection includes more than 3,700 objects and keeps growing not only through each travelling exhibition but also through daily contributions submitted via the museum’s website. In 2010, the founders established a permanent, brick-and-mortar museum in Zagreb, where the collection has been housed ever since. In 2024, the museum expanded further, opening a new venue in Chiang Mai, Thailand.
Was the initial purpose to add a sense of humor to heartbreak, or to help visitors feel that they are not alone in their pain? Or both?
The museum exists for the objects we can’t keep close but can’t throw away. Things that carry the weight of love, loss, and memory. Over time, it’s become clear that breakups aren’t just personal; they’re universal. Reading the stories, you see yourself in someone else’s heartbreak, laughter, and chaos. Emotions run the full spectrum because that’s life, and humour is of course inevitable, as it is part of being human.
Where did you initially find the objects on display, and what criteria do you use when deciding which items will be included in the collection?
The museum’s collection grows every day, with objects and stories sent from around the world, as well as contributions gathered during our travelling exhibitions. Every submission becomes part of the collection, though for each exhibition, we carefully curate a selection. Guided by our own feelings and the emotional resonance of each story, we aim to create a balanced, multifaceted display that reflects the diversity of relationships. Our goal is to show the full scope of human connection and the many forms it can take.
If you wish to contribute, you can visit the museum’s website and fill out the form, where the submission process is explained in detail.
I saw that you encourage people to send their own objects. What guides your decision to accept a submission? Is there a selection process, or is every contribution welcome?
Every contribution is welcome and becomes part of our global collection automatically. 😊
Are the collections continuously expanding with new artifacts?
Yes!
What are the reactions of the visitors?
The idea behind the museum is so universal that it appeals to people of different nationalities, religions, cultures and ages. Love in all its forms doesn’t need an interpreter so everyone can find a story that speaks to them. People react differently based on their own experience, but one thing is sure the exhibits never fail to provoke a response, be it a sudden giggle, a hidden tear or silent contemplation. The visitors often recognize how people are really alike in matters of love and loss. In a way the museum offers an exchange of experience so they no longer feel alone in both their suffering and joy. Again and again, they feel moved or inspired: almost all visitors feel the need to write down their impressions of the exhibition in our guest book and sometimes even share their own intimate story.
Currently, there are two museums globally—one in Zagreb and one in Chiang Mai. Why did you choose these locations? Are there plans to open in other places as well?
Zagreb was the first location because it’s where the museum began and where the personal journey with the project started. It felt natural to establish a permanent home there. It also made sense to open it in this part of Europe, given the region’s complex history and divisions. In fact, the museum’s earliest touring exhibitions took place across the countries of the former Yugoslavia. Titled “Broken Hearts in Broken Countries,” the tour wove together intimate personal narratives with the region’s wartime experiences.
Chiang Mai, on the other hand, represents a step toward reaching new audiences and expanding our presence in Asia, where conversations about these themes tend to be quieter. We don’t receive many stories from this part of the world, perhaps due to cultural habits or simply the absence of a safe space in which such experiences could be shared. With our new venue, we hope the museum will grow into a welcoming, safe space for these stories.
We don’t have plans to open new venues, but we are continuing our travelling exhibitions around the world.
I noticed a very original collection of items in the gift shop, clearly designed for the broken-hearted. How did you come up with these ideas for the merchandise?
Our gift shop is an extension of the museum itself, just like the exhibits; the gifts in the shop tell stories and evoke emotions. We wanted to create merchandise that resonates with the experiences of love, loss, and memory, often with a touch of humour or irony. The goal is to offer visitors something meaningful, playful, or even cathartic to take home. A little piece of the museum to connect with their own experiences.
Do you ever receive objects that are too personal or too emotionally heavy to be displayed?
Yes, that does happen. But it doesn’t mean the objects can’t be displayed; it just means we handle them with extra care if we decide to display them. We make sure they are placed thoughtfully, in a way that allows visitors to engage with them comfortably.
How do you balance respecting the emotional stories behind the artifacts with curating an exhibition for the public?
Balancing respect for each artefact’s emotional weight with the needs of a public exhibition is central to our curatorial approach. Every contribution is treated as a personal testimony. Donors decide what to share and how, and we preserve their stories exactly as written. If edits are necessary for clarity, we always seek the contributor’s approval, ensuring authenticity and protecting the emotional integrity of each object.
We curate with sensitivity. Objects are given space (literally and metaphorically) so visitors can engage at their own pace. Our role is not to interpret or judge, but to provide a setting where these intimate stories can resonate.
Have you noticed differences in the types of objects or stories that come from different cultures or countries?
If the locations of the stories are hidden, it is often hard to guess where they come from; however, small details, like cultural nuances, political background or writing style, can offer clues. We do notice differences: in some cultures, for example, people may be ashamed to share something seen as a “failure,” while in others, contributors are open and expressive. Objects too reflect this, sometimes symbolic or ritualistic, sometimes practical or whimsical. These variations make the collection richer, but the core emotions remain universal, showing that human experiences resonate across borders.
How has working on this museum affected your own views on relationships?
I feel like I am still learning from my experience at the museum every single day. At first, reading these stories felt heavy, as most carry pain and heartbreak. Over time, however, I began to see less sadness and more love shining through, not because the stories themselves changed, but because my perspective did. I realised the museum is about love more than anything else.
Life is full of endings, and accepting them allows us to focus on what was beautiful, to cherish what happened, and to stay hopeful that it can happen again. Recognising what we have lost also helps us take better care of what we hold in the present.
Each story reminds me that a part of myself lives in every stranger’s experience. It teaches me to step into other people’s shoes, to see the world through their eyes, and to meet their joys and sorrows with empathy.
Working here has deepened my appreciation for both the fragility and the beauty of the bonds we share.
Which is your favorite item?
My favourite item changes every day, depending on my mood and feelings. But lately I’ve been drawn to an item on our current display in Zagreb: a collection of buttons.
Buttons
May 2016 – February 2018
Melbourne, Australia
When I discovered that my lover had been cheating on me with many women over a long period of time, I left him. Before returning all his possessions I cut some buttons off every article of clothing. I found this act incredibly cathartic in itself, apart from knowing it would annoy him immensely. Sometime later, I sent him some buttons. Not necessarily the right ones.
Any stories from Greece?
We have only 16 stories from Greece in our collection, so, dear reader, if your heart has a story to tell, please send it our way!
Volcano magma rock from Hawaii
20 Feb – 7 Oct 2018
Beijing-Santorini, China-Greece
When penguins mate, the male needs to select a rock for the female penguin as an offering.
I thought it was very romantic from him to travel half the world from China to the US, to get this tiny rock from a volcanic island in Hawaii, then fly the other half of the world to bring it to me in Greece. He gave me this rock, and I gave him my heart, body and soul. He stayed for a week, then left for China. Afterwards we started fighting, and he started pulling back more and more. Then he told me I became a burden to him. My broken heart was my reminder that we are not penguins, and rocks matter only on a ring. I kept on loving him hopelessly for five years, but this tiny rock now is too heavy for me to carry around. It is time I let go of it and the memory of our love.
Any future plans?
As the year comes to an end, we are curious about what the next one will bring. We are focused on caring for our two museums, ensuring they remain welcoming spaces for all the voices that need to be heard.
